So what you gonna do, when the life's change coming for you???

  Δεν είναι απίθανο, το ότι κάθε φορά που στη ζωή σου αρχίζεις και μπαίνεις σε μια ρουτίνα (και ενώ αρχικά μπορεί να είναι ενδιαφέρον το κάθε τι καινούριο) μετά όλα αρχίζουν και ξεθωριάζουν. Η χρυσόσκονη αντιλαμβάνεσαι ότι είναι απλά σκόνη,  οι μεταξωτές κορδέλες ιστός από αράχνη και το χρυσάφι, σκουριά… Το απίθανο δεν είναι η ρουτίνα, αλλά τα άτομα που δεν σε αφήνουν να πιαστείς στον ιστό αυτής της αράχνης… Είναι αυτό το τρομερό συναίσθημα, όταν καταλαβαίνεις ότι έχεις χωρίσει τη ζωή σου και την έχεις τοποθετήσει σε αυτά τα μικρά απαίσια κουτάκια. Ακoλουθείς μια γραμμή ίσια και μονότονη αλλά ειλικρινά τώρα, έστω και για ένα δευτερόλεπτο δεν έχεις κοιτάξει έξω από το παράθυρο και έχεις φανταστεί κάτι άλλο? Να ήσουν κάπου αλλού, να έκανες αυτό που γουστάρεις γιατί… γιατί ΕΤΣΙ.. γιατί αυτό θες, τέλος. Στην τελική, ποιος είναι αυτός που όρισε το σωστό και το λάθος και γιατί εμείς το δεχθήκαμε? Κάτι που για μένα μπορεί να είναι σωστό για κάποιον είναι απαράδεκτο και το αντίστροφο… Είναι τόσο υποκειμενικό το θέμα του σωστού-λάθους και του τι πιστεύει ο καθένας, που από μόνο του αυτό το θέμα αν μας είχε απασχολήσει έστω και για λίγο θα ήμασταν πολύ πιο ανοιχτόμυαλοι… Πολύ πιο παρατηρητικοί στα μικροπράγματα που συμβαίνουν γύρω μας αλλά εμείς τα αφήνουμε να περάσουν ή τα πετάμε μακριά γιατί φοβόμαστε ότι θα μας κάνουν πιο ξέγνοιαστους?? Θα ταρακουνήσουν  το ‘’βούρκο’’ μας?
Γιατί φοβόμαστε τελικά να κάνουμε λάθη, να πούμε ότι υπάρχουν πράγματα που μας φοβίζουν, να γελάσουμε, να αισθανθούμε… Γιατί φοβόμaστε να ζήσουμε?  

Stardust on you guys,

εLLε